Hikayenin en dokunaklı yanı,
Belki de bu şiirdir.
Ben bu susmaları sevmedim,
bu yalnızlık ağır gözlerime,
tüm karamsarlıklarıma rağmen senli sonlarla biten bir hikayenin hayalini kurdum ben,
ben bu gidişini sevmedim çünkü dönüşü yok özlemlerimin,
şimdi ben bu şiiri milyonlara okusam da anlamı yok alkışların,
bir tek sen dinlesen kafi tüm duygularıma.
Kaleme aldığım her satırda gidişini anlattım,
bir türlü alışamadım bu evin sessizliğine,
sanki sensizlik bir sis gibi çökmüş üzerime,
şu duvarları kaldırın üzerimden diye bağırmaktan bıktım
evet "deli" diyorlar artık arkamdan çünkü ben seni deliler gibi severken yolcu ettim yüreğimden.
Merdivenleri basamak basamak çıktıkça o sessizliğe ulaşmak
o yalnızlığa varacak olmanın verdiği burukluk var içimde
ben daha kendime gittiğini anlatamadım. Yokluğun odanın karanlığı gibi her yeri sarıyor gece olduğunda bir de bitmek tükenmek bilmeyen senli şarkılar
Hiç bir duvar yazısı bu evin duvarlarında ki boşluk kadar dokunmuyor.
Ve aynada ki resmimiz deli olduğuma inandıyor beni,
onla konuşmadığım gün olsa telafi eder belki benliğim kendime yaptığım bu eziyeti.
Her odada kokun var her yerde ayak izin beni yokluğunla başbaşa bıraktın ve gittin,
aslında; bu yalnızlık başka senden kalan son şey sonuçta.
©fahrionury
F