Yalnızlık

Yalnızlık
Bir sessizlik var, sesin yankısı bile yok,
Duvarlar bile yüz çevirmiş sanki.
Zaman, ağır ağır yürürken içimde,
Dakikalar kendini unutur gibi.
Bir sandalye var, hep tek kişilik,
Bir çay bardağı, hep yarım,
Pencerede asılı kalan bakışlarım
Gidene değil, kalmayana.
Gökyüzü bile uzak durur bazen,
Güneş doğsa da ısıtmaz içini.
İnsan, kalabalıkta da üşürmüş meğer,
Yalnızlık, bazen en tanıdık yer.
Ve ben,
Kendime konuşmayı öğreneli çok oldu.
Sözcüklerim bile küskün artık—
Anlaşılmamaktan yorgun.
©mehmet_68