Yıkık dökük duvarlar gibi duruyor içim,
Yalnızım, sessizliğin koynunda bir çığlık gibi.
Kalabalıklar içinde bir gölge, kaybolmuş ve yitik,
Yalnızım, yıkılmış bir haldeyim, kırık dökük.
Gökyüzüne bakıyorum, yıldızlar bile uzak,
Yalnızım, karanlığın ortasında bir ışık arayışı.
Herkesin içinde bir başına, bir adada mahsur kalmış,
Yalnızım, ruhumun derinliklerinde bir sızı.
Anlam arıyorum sessiz çığlıkların ardında,
Yalnızım, anlamlı bir yalnızlık bu, derin ve yoğun.
Herkes giderken, ben burada kalmışım bekleyişte,
Yalnızım, ama bil ki bu yalnızlık bir başlangıç, bir dönüş.
Yıkılmışım belki, ama yeniden doğarım küllerimden,
Yalnızım, fakat bu yalnızlık beni güçlendirir, yüceltir.
Her yıkılış bir öğreniş, her gözyaşı bir arınış,
Yalnızım, ama yalnızlıkta bulurum kendimi, yeniden keşfederim.
©hasanbey.
H