Ateş düştüğü yeri yakıyor
Feryadını kimse duymuyor
Eş dost umursamaz oluyor
En çok canı yalnızlık acıtıyor
Ateş düştüğü yeri yakıyor
Gönüller bir bir kararıyor
Gözler kör kulaklar sağırlaşıyor
En çok canı yalnızlık yakıyor
Ateş düştüğü yeri yakıyor
Bir bardak su dökenin olmuyor
Herkes timsah göz yaşı döküyor
En çok canı yalnızlık yakıyor
Ateş düştüğü yeri yakıyor
Bir el uzatanın olmuyor
En yakının elden yabancı oluyor
En çok canı yalnızlık yakıyor
Ateş düştüğü yeri yakıyor
Dünyan karardıkça kararıyor
Bir ışık tutanın olmuyor
En çok canı yalnızlık yakıyor
İbrahim Ufuk Emrahoğlu
15.08.2024
©ufkum
U