Yine o mutsuz sabaha çıkmanın kırgınlığı var içimde
Cam kenarında paslanmış hayaller güneşin habercisi yine
Sana yazılan mektupların çığlıkları uyutmuyor
Kulaklarımı delercesine fısıltılarıyla uyanıyorum gecenin bir yarısı
Ne zaman bu hale geldik nasıl bu durumdayız bilmiyorum
Cevapsız kalan her soruda biraz daha yitiriyorum bizi
Yavaş yavaş erirken önce sen sonra ben ve sonunda bir hiç kalacak bizden geriye
Bitmişliğin sancısı hiç geçmeyecek yüreğimden
Ağır ağır gelip acıta acıta gidecek her göğsüm de canlandığında
Kimin gözüne baksam senden bir parça
Ne kal demeye mecalim vardı ne de gitmene göz yumacak cesaret
Öylece geçip gittin hayatımdan
Rüzgar gibi esip fırtına gibi dağıttın toparlanamadım bir daha
Dağılmışlığımla kimsesiz kaldım
Ne toplamak için uğraştım ne de toplanmasına izin verdim
Dağınıklığın vermiş olduğu kırıklarla kalbinin ortasına batmaktı tek isteğim
Ama yalnızlığın en dibine batan ben oldum
Ve sadece yalnızlığımın nezaretinde yokluğa açılıyor bu sensizliğim
Gidişinin en kırık yanına yaslarken başımı
Sonsuzluğa uğurladım bizi mutlu olmak adına
©fearlesss
F