Duvarların karanlığı siniyor üstüme
Boşluğunda boslugundayim adeta
İçime sinen ürperiş
Yüzümdeki endişe
Kalbimi sarıyor bir velvele
Çıkamadıkça daha çok batıyorum
Yalnızım çevreden soyutlaniyorum
Kendimden bile mahrumum
Aynalara bakmıyorum
Yalnızlıktan bile yalnızım
Ruhumu dahi hissetmiyorum
Tek sahip olduğum yalnızlık sanırım
Fazlasına sahip olamıyorum
©mustafa61
M