Karanlığa yelken açan yalnızlık gemileri,
Karaya varmadan hislerini kefene döktü,
Sorun da bu ya,
Bir sevgi hissetmeden gitmezdi o gemi ileri,
O günden sonra ne yıldızlar gözüktü,
Ne de bir bahar vakti şafak söktü,
Dalgalar da hırçınlaşan gözyaşları,
Sahibinden ayrılmak istemediler ilkbaşları,
Geceye küsen bu nur yüzlü ayın,
Neden cemre düşünce çatık ki kaşları?
Dargın mı yoksa yıldızlara?
Artık aydınlık veremez oldu yalnızlıktan ıssızlara,
Öyleyse gece olmasın, sabah da güneş yerine geçsin,
Ve ya gökyüzünde ki kuşlar merhem olsun yârsızlara.
Hayatta böyle isim koymuş işte elvedalara
Kimisi ay olarak anlatır kimisi de yağmur gibi,
Ama her ayrılığın sonunda şiir el verir nârâlara,
Ve dersin seviyi bulmak kaldı başka baharlara.
©ggurkann
G