Hasret rüzgarlarıyla,
Yalnızlık gemileri limanlarına dargın,
Kasvet rüyalarıyla,
Kavuşmamızı erteledi senin kaygın.
Rüzgar dönüp dolaşıp yine dallarıma,
Kondu sevda kuşlarıyla ötüşerek,
Kar taneleri gibi ak düşerken saçlarıma,
Ben kefene sen yarına girdin gülüşerek,
Yalnız odanın ortasında küskünüm,
Önümde bir kaç özlem dolu resim,
Bu şiirleri yazarken bilsen nasıl üzgünüm,
Zaten bir tek satırlarda çıkıyor sana sesim
Yine nehirleri taşıran bu gözyaşlarıyla,
Kalan zamanda yorgun betim benzim,
Yârin saz tellerine benzeyen saçlarıyla,
Gelmeyişine dil döküp diyarlar gezdim.
Anlatmaya şiirler, sözler sanırım az kalır,
Değer verip, kalbini açmak ise yetmez.
Bilirim, ömür boyu dinmeyecek bu kahır,
Bıraktığın hasret ise son bulup bitmez.
©pessimist_
G