Yalnızlığın sessizliği,
bir oda dört duvarla çevrili,
dışarıdaki dünya uzak,
ve içerdeki eko,
sadece kendi sesimi getiriyor geri.
Gözlerim pencerede,
yağmur damlaları,
gözyaşlarına benzer,
her damla bir anı,
bir umudu silerken.
Bir sandalye,
boş,
ve senin beklediğin,
ama her geçen gün,
daha da uzak.
Sokaklar boş,
adımlar yankılanıyor,
geceyi daha karanlık yapan,
ve sokak lambaları,
gözlerimi uyandırmak için.
Bir kitap,
açık,
ama sayfalar arasındaki boşluk,
sözleri geçersiz kılıyor,
belki de kelimeler yetersiz,
bu yalnızlığı anlatmaya.
Bir köşe,
ve o köşede bir tabak,
bir fincan,
belki de eski bir arkadaş,
ama yalnızlık,
her şeyin önündedir,
bütün bu detaylar,
sadece bir arka plandır.
Yalnızlık,
bir sessizlik,
kendi içine çekilmiş,
ve ben,
bu sessizliğin içinde,
kendi yankımı arıyorum,
belki de bu sessizlik,
en yüksek sesimdir.
©aliercan
A