Buğulu camlar ardında tozlu hayatlar
Bilemez bu zulmü hayattan zevk alanlar
Gecenin karası çökünce sayfalarıma
Bir derin hüzün kaplar bedenimi
Dolaşırım yalnızlığımın sokaklarında
Bazen sinerim bir köşeye,tutulur benzim
Hayallerin bitkinliği var ama daha gencim
Ancak yoruldum kendimle yaşamaktan
Boğuluyorum sanki sessiz çığlıklardan
Haykırıyorum ama kimseler duymuyor
Sahipsiz bir kul,yavaş yavaş eriyor hayattan.
Görüyorum sokaklarda ihtişamlı hayatlar
Umutsuz izliyorum,gözlerimde yaşlar
Zifiri karanlığa hapsolmuş,virane gönlüm
Suç benim miydi sevgisiz büyüdüm
Hiç mutlu olamadım bu hayat safhasında
Kayboldum hep ihtimallerin noksanlığında
Yalnızlığın kollarında bir hayli yorgunum
Alev alsa da gönlüm yaşama tutkusuyla
Sönük kaldı hayatım bu yalnızlık içinde...
©kösan
K