Bakmayın böyle gürültülü müzikler dinlediğime,
Yüzümün güldüğüne, ya da hırçın bir deniz misali dalgalanan hayatımın damla damla bitişine...
Son zamanlarda daha bir sessiz oldum oysa.
Zira gecenin ıssız karanlığında,
Odama vuran ay ışığının altında,
Dinlediğim ezgilerin hayatıma kattığı her bir anlamla,
Fısıldıyor biri kulağıma, sorgulama diyor,
Bu sadece yalnızlık senfonisi.
Kimselere söz etmem yalnızlığımdan,
Çünkü ne kelimelere sığıyor, ne de cümlelere, Oysa şiirlere konu olmuştur kendisi,
Şarkılara mısra mısra işlenmiştir her bir harfi, Aşıkların bile dilinden o anlamıştır.
Yalnızlığı soruyorlar ya şimdi,
Söyle onlara nasıl yalnız olduğunu
Üzerine kuş konmayan ağaçlar gibi...
Ve ıslanmamış gülen gözlerini,
Nasılda katletti yalnızlık senfonisi.
Söyle onlara...
Kurduğun her cümlenin farklılığı gibi
Yalnızlık, adını bile bilmediğin bir yabancıydı gün geceye devrildiğinde.
Anlat onlara...
Hissettiğin tükenişleri.
Bakmasınlar öyle yüzünün güldüğüne,
Zira dinlediğin sadece yalnızlık senfonisi.
©cemma_nova
C