Canım çok sıkılıyor anne,
Sürükleniyorum sanki hüznün ta ötesine,
Haykırsam duyuramam ki sesimi birisine,
Ve söyleyemediğim onca kelime cam kırığı tanesi gibi batıyor kalbimin en derinine,
Keşke kalbimi çıkarıp bırakabilsem masanın üzerine,
Artık son cümlemi yazıp koydum kalemi odamın çekmecesine,
Çünkü yazdığım şiirlerin herbir cümlesi beni alıp götürüyor o eski günlerime,
Dalıyorum uzaklara birden buğulu gözlerle.
Kül tablası zaten dolu izmaritle,
Darmadağınıktı odam yine.
Umrumda değil ki hiçbirisi de.
Gidesim var bu şehirden gecenin sessizliğinde.
Hiç bilmediğim bir şehrin sabahına uyanırım yarın belki de.
Anılarımı,şiirlerimi bırakıp geride.
İnsanın içine oturuyor bazen de,
Giderken sevdiğin insanların tıpkı yabancı gibi bakması gözlerine,
Neyse deyip sustum o an valizimi verdim muavine,
Cam kenarına oturup başımı yasladım öylesine,
Ve dedim ki kendi kendime;
"Demek ki hayatında onlarca insan olsa bile denk gelebiliyormuş insan yalnızlığın merhaba deyişine.
İki damla gözyaşı ile..."
Barış KAPKINER
©by_solist
B