ilk yanlızlıgım da yağmur yağıyordu
şimşekler bedenimden çıkıyordu göğe
ne olduğunu anlamamıştım
cok ağırdı
bilmiyordum ne yapacağımı
çömeldim iki koluma sardım dizlerimi
köpekten korkan çocuklar gibiydim
ne diklenebiliyordum
ne kaçabiliyordum
ikinci yanlızlığımda
hava rüzgarlıydı
dövüyordu soğuk suratımı
hemen tanımıştım onu
sinsi bir arkadaşdı
üçüncü yalnızlığımdı
o zaman anladım
sayamadığım daha bir sürü yalnızliklarim da vardi
herkesin icinde
sevdigimin gözlerinde
Aksamların sarılığında
sabahların burukluğunda
elim ceplerimde gezmelerimde
yağmurda ıslanmalarımda
kitaplarımda
şiirlerimde
en cok da sensizliklerimde
o zaman anladım zaten hep yalnızmışım.....
ve yalniz kalacagim
ve bunu isteye isteye yapacagim
ve bundan memnun olacagım
en azından bunu anladım...
©ateşbaz
A