14 yaşındaydım arkadaşlarım misket oynarken babam beni iş öğrensin diye şehirler arası bir taşıma şirketine muavin olarak verdiğin'de .
15 yaşımda iken yolcuların kusmuğunu temizledim koltuklardan.
Aslında igrenmedim insan salyasından.
Nefrette etmedim yaşadığım hayatan.
Ne yana yana yandığım ve kül olduğum beliydi ne de tökezlerken düşmediğim .
16 yaşımda yaz sıcaklarında taralarda ırgat iken sıcakladım da yana yana yandığımı söylemedim .
17 yaşımda Lüks bir Lokantada miletin artıklarını temizlerken ne garson olduğumdan utandım ne de artık temizlediğim'den .
18 yaşımda tam rahatladım derken birer birer kaybetim sevdiğim dediklerimi 'de ne yana yana kül oldum nede başkasına gül iken diken .
19 yaş günümde kimse adıma süslü partiler düzenlemedi.
Düzenlediyselerde ışıklar kapalıydı benim gözlerim görmedi .
20 sinde yazdığım şiirlere
Hayatımdan izler eklemedim .
Çünkü korktum birdaha eskiye dönmek istemedim.
21. Yaş günümde bir cade'de serseri idim .
Herkez gördüde duymak istemedi.
Sağırdı sanki sokak beni barındırıp içinde beselemedi.
22 sinde yazarken bu şiiri ben .
Klawiyem bile hep yanışlarımı işledi satırlara.
Bir doğrumuda kendi düzeltmedi.
Şiirim başlığını Yana Yana yazarken bile bırak iki yakamı iki satır bile Yan Yana gelemdi .
Bıraktım artık onlar düşünsün..
ben yana yana kül olurken
Beddua etmeyim şimdi'de iki yakası Yan yana gelemesin..
©poyrazbey
P