Sevda çekmeseydim şair olmazdım
Kalbimin her gece sızısı vardır
Kalemle değil de gamla yazmazdım
Her hecede birer çilesi vardır
Mihnete düşmesem kul olmazdım ben
Göze yaş dolmasa gül olmazdım ben
Hakk’a secde secde kül olmazdım ben
Ateşte yoğrulan tınısı vardır
Sözden geçmeyince sırra varılmaz
Aklın gölgesinde canlar sarılmaz
Bir aşkın uğruna canlar kırılmaz
Gerçek bir sevdaya kanası vardır
Yokluk bir ehl-i hal aşkın şehridir
Kulun çektiği gam Rahmân nehridir
Gönül her sabırda gizli zehridir
İç içe bin yıllık susası vardır
Meğer aşk denen şey bir vuslat değil
Ne bir sitemkârdır ne de bir tevil
Meğer her yanışı murâd-ı cezîl
Zemherîde gülün donası vardır
Eğilsem secdede kendime ağlar
Nefsimle kavgamda dilim dar ağlar
Cânıma söz işle, taş değil yağlar
Çekersem bu yükün hanesi vardır
Bir gün elbet dağlar iner düz olur
Hakk’ın yazdığı söz harfsiz iz olur
Ten düşer, sır kalır; her şey öz olur
Gerçeğin yüzünde boyası vardır
Aslan’î, derinden sükûtla yanar
Geceler yorganım, acıyla sarar
Yüzü gülmese de içinden anar
Vuslata susmuş bir duası vardır
©aslani
M