Yandım

Hüzün bu ne zaman gönlüne çökecegi belli olmaz.
Ne denli yaktığını anca külleşince anlıyor insan.
Her hüzünden sonra yeni bir parçam yanıyor,
Her yangından sonra yeniden gül misali tomurcuk açıyorum.
Kokum gül kokusu değil, kül kokusu!
Hüzün yangınlarının odunu ise kalbimmiş ona yandım.
En çok sevdiğime, kendimi yok sayıp gönül almalarıma yandım.
Bugün dilimden bir kelam döküldü;
"Benim kalbimde kırılacak yer kalmadı" diye.
Oturdum hiç yetmemiş gibi bide buna yandım.
Keşkelerime, pişmanlıklarıma en nihayetinde gözyaşlarıma yandım.
Baktım gönlüm kor alevler içindeyken dökemedigim gözyaşlarıma merak sardım.
Akmalıydı gönlümün yaraları fersah fersah gözlerimden yoksa sönmezmiş gönül yangınlarım.
Dinmemeliymiş hüzün yağmurları.
©sessiz_ada