Yakışır mı yeşilin üstüne,
Yüreği dağlayan yangın kırmızısı alevler.
Gönül razı olur mu? Ağaçlar ağlarken,
Nasıl kıydılar ağaçlara, neden bu nefret.
Öksüz çocuğa dönmüş ağaçsız ormanlar,
Yüreğimde sızı dinmiyor dostlar.
Yıldızların yerini, geceyi aydınlatmasın alevler,
Çocuklarla birlikte korkusuz büyüsün ağaçlar efendiler.
Çalmayın geleceğe umutlarını çocukların,
Yakmayın ağaçları öksüz bırakmayın ormanları.
Bitsin bombalar, kurşunlar, kan kırmızı yangınlar,
Ağaçlarla koyun koyuna büyüsün çocuklar.
Çok mu zor bir orman gibi özgür yaşamak,
Çocuklarla birlikte ağaçları kucaklamak.
Sabo derki, bu nefret ateşi birgün elbet sönecek,
Çocuklar yeşillikler içinde umutlarıyla büyüyecek.
Geçen gün Hatay'da ciğerimizi yakan yangın için bu şiirim. 11.10.2020. Ankara ABS.
©kartalsabo
K