İçimin sızısı göğe benzer.
Kar dolu yüreğimin kapısı
Benim kalbim şimdi,
Ocaktaki acımış çaya benzer.
Acısı sokaktaki çocukla eş değer.
Sızısı burnumun direğinden geçer,
Beni yerle bir eder.
Gözyaşım usul usul bir yağmur,
Sessiz bir bekleyiş o ;
Soluğunu dahi işitemezler,
Yanımdan geçip gidenler,
Belki de göçenler.
Ve geçtiği yeri yakar.
Sanki kalbime ağlıyormuş gibi,
Durdurur bütün hislerimi.
Ceza almış bir çocuk misali,
Kıvranır yaralarımda güvercin.
Sanki mahşer yeri.
Ama ne kimse bilirim,
Ne de işitilir sesleri.
Düşmez seslenişleri kalbimden içeri.
Dönsün atlı karınca,
Üzerinde bir tek benim.
Kalabalıklar içinde hüzün gemisiyim.
Orada bile sızlar yüreğim.
Bu akşam,
Zihnim işitmez sizleri.
Ellerim bitkin,
Defter yapraklarında dolaşmaktan,
Kor tuttu beni.
Gözyaşımla oturup iç çekmekten bir an,
Durdu dünya, yüreğim az daha dayan.
Bitti şiirimin sırlı sözleri.
R