Zannederdim sökmez sensiz ruhumun şafağı
Zannederdim yokluğunda her taraf kırağı
Zannederdim sevmek acı çekmektir bayağı
Yanılmışım nice zamandır, alışkanlıktan.
Düşünememişim hiçbir zaman doğru düzgün.
Edilmişim şu genç yaşta hayattan sürgün.
Aslında esirleşiyormuşum sana günbegün.
Şimdi kafeinle rüyalardan kaçıyorum.
Dünümle bugünümün arası bir uçurum,
Anlatmak da en az yaşamak kadar zor durum.
Şu saatten berisi ne ben sana mecburum,
Ne de bu güzelim şehir o eski İstanbul...
©bati_abay
B