Bende yaşam birgün öncesinden
kalan bayat yemek tadındaydı..
Kapılar kapanınca herkes kendi
bölümlerine çekilir günü bitirirdi..
Ama o menteşesi paslı kapılar
bende hiç kapanmazdı
Tavanı yoktu kalbimin..
Kendimi bulma yolunda yürürken,
en az dörtyüz insan beni izliyor
hissine kapılırdım...
Kalabalığı sessizliğimle yarmak
çılgın gibi debelenişimi telafi
etmek için çok daha sakin görünmeye
çalıştığımda oldu kimi zaman..
Sanki birilerini kandırabilirmişim gibi
Kabuğumu korumaları adına rüşvetli
muhafızlar tuttum..
Ruh halimi ancak bu kadar iyi
bir örnekle ifade edebilirdim..
Ah kimin umrundaydı ki benliğim..
Hepsi benim deli olduğumu düşünüyor,
Kalbim aldığım ihanetlerden üşüyordu..
Sakarlığım sonucu yere döktüğümü
düşündüğüm beş damla gözyaşı
gözlerimin içine girme çabasında.
kırgın bir tavırla tenimi ovaladı..
Bir tokat niteliğindeydi..
Kendime gelmemi sağladı..
Ve ilk yanılışım o anda vurdu başıma..
ilk darbe hissini o anda aldım..
Vücudumun en iç noktalarında..
Bağırsaklarımın çeperlerinde,
Kemiklerimin iliklerinde,
Dişlerimin köklerinde,
Tabiri caizse bütün hücrelerimde
zonklayan bir yanılgı...
Bazen bütün insanların boynuna
sarılacak kadar sevgi yumağı oldum.
Bazende bunca insanları o yumakla
boğma ihtirasında bulundum..
Işıkların söndüğü zifiri karanlığın
kaybolmuşluğundan arınmak için
bir sürü alakasız ülke gezdim..
Konuşma yetenekleri dışında
Çeşitli hüzün çığlıkları duydum..
Tahammül edilmeyen soluk alışlar..
Bebek mızırdanmaları,
Yüzlerce büyüleyici müzikal kırıntısı..
Gerilim yüklü havanın sislerle dansı..
Sonrası yine tek başımayım..
ışıkları sönük kalbimi gabzeden
jeneratörün uğultusunu hissetim
damarlarımda..
Hayatımın geri kalanını maneviyatı
güçlü bir örneklemeyle ele almayı
çok isterdim..
kuyulardan köleliğe,
kölelikten saraya,
Saraydan taş bir mahzene sürgün
edilmiş sabrın mimarı yuzarsif gibi
Övünmeyi çok isterdim..
Lakin ben sabrımı annemin çeyiz
sandığından çıkarmayı unutmuştum..
Artık susuyorum çünkü anlatacak
pek birşeyimde kalmadı..
Ve yanılgıların rehin aldığı kalbimde
Neşterlenmiş delici bir acı var
onca yanılmışlıktan arta kalan..
Belkide güven eksikliği geçiriyorum..
Bilmiyorum inanın bilmiyorum..
Yapay gibi herşey tek bildiğim şey..
Kemiklerimi matkaplayan bu acıya
söz geçiremeyişim..
Zırhlarımın eksildiğini hissediyorum.
yitirilmiş olan gücümden..
Acımı savunmakta gelmiyor içimden.
Bu dakikadan sonra ne kimsenin
bana deva olacak bir kârı..
Nede endişe uyandıracak zararı olamaz
Ben sizler gibi değilim..
Kaybetme korkularımda kalmadı..
Geride ne sevdiğim bir insan
Nede tek bir hedefim kalmadı..
Son zamanlarda ötekileştirilmiş
olmanın hazzını içiyorum..
Şimdi müsadenizle inzivaya çekilip,
Ebedî sessizliğe susuyorum...
___________________________________
Saygılar...
©sualistt
S