"Sessizlik... Bazen en keskin çığlığım oluyor, kimsenin duymadığı.
Ruhumun en kuytu köşelerinde yankılanan, kelimelere dökülmekte aciz kalan bir feryat bu.
Aynaya baktığımda içimde sakladığım o yabancı yüzü görüyorum ve gece üzerime bir kefen gibi çöküyor.
Her nefes alışverişimde hissettiğim o derin ızdırap, kanayan bir yara gibi ruhumda iz bırakıyor.
Gözyaşlarım, sessizliğimin konuştuğu dil; her damla, dinmeyen bir matemin, tarifsiz bir acının ifadesi.
Dünya bir pranga misali kollarımı sararken, kalbim en derin yalnızlıkların çukurunda çırpınıyor duruyor.
Bir maske taksam da, yüzümde beliren o solgun ifade, ruhumdaki kırıkların, zehrin yavaş yavaş işleyişinin bir kanıtı.
Geçmişin yarı anlaşılır gölgeleri üzerimde dans ederken, sessizlik artık bir sığınak değil, aksine en büyük işkencem oluyor.
Çünkü en derin acılarım, en sessiz anlarımda, kimsesizliğin soğuk nefesiyle daha da yoğunlaşıyor."
©zeynra
Z