Yaşar Kemal'in bir kitabında dediği gibi
uykusunda vurmada öldügunu bilsin
bir elvadayi cok görmede ayrildigimizi bileyim
biliyorum kopuyorsun yavaş yavaş benden
bu sessizlik hayra alemet değil
varla yok arasında bir yerdeyim
poyraz rüzgari esiyor aramizda
ben burda donarken sen herşeyden bir haber
aramıza mı girdi kara kediler
kafamı kemiren tahta kuruları
susturamiyorum içimdeki yankılı sesi
kalbimin sesini bastırıyor şupenin fisiltisi
bir kitabı birden fazla okumak
kitabın sonunu değiştirmiyor malesef
kendine gel beynimi yemeden süpe
bastırmadan kalbimin sesini fisildilar
ya çek çıkar kalbimdeki hançeri
yada daha derine sapla
arafta birakma ruhumu
ya çek al beni yada it cehennemin çukuruna
yanlizliga alisirsam varlığın kalabalık gelir bana
©gökçekız
G