kalabalık beni sahiden sıktı .ben ikide bir öyle oluyorum,bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum
bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum .Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmeden bile ... sadece bir yanlızlik ihtiyaci . öyle gunlerim oluyor ki etrafımda küçük bir hareket em hafif bir ses bile istemiyorum.
fakat sonra birden bire etrafımda bana yakin birilerini arıyorum. bütün bu beynimde geçenleri teker teker , uzun uzun anlatacak birini. o zaman nasıl hazin bir hâl aldigimi tasvir edemezsiniz. kış günü sokağa atılmış bir kedi gibi hissediyorum...
S