( GÜLNUR_57 ORTAK ŞİİR )
Yanlız kaldım bu dünyada
kimse yok artik yanımda
ağlarım yalnızlığımı
hissettiğim her an
kalbim yanlız çarpıyor
ölesiye sessizce
Sessizliğe matem eder yüreğim
yanlizligin prangası vurulmuş kalbimin derinliklerine
Ne gök yüzü anlar derdimi
ne de yer yüzü
sitem eder her an ruhum yanlızlığımın en derin
çığlıkları var yuregimde
Yalnızlık sarmış dört bir yanımı
bedenimi ruhumu
hepsi benden çalınmış gibi bir daha geri verilmiyecekmiş gibi
yalnızım bu dünyada
kimse yok artik yanımda
yanlız kaldım tek başıma karanligimda
Hasret sardı yüreğimi sessizce
vurgun yemiş deniz deki bir kayık gibiyim karanlık ıslak ve sessiz
bir denizin ortasında
mahsur kalmış gibi
ne zaman fırtına cikicak bilmeden bu histen korkar oldum
benliğimi sessiz
hıçkırıklarımla hapsediyorum
neden ben yanlizim ?
Hıçkırıklara boguluyor yüreğim ağlarken sitem ediyorum kendime yanlızlıktan korkuyorum
kimse sesimi duyamaz diye
elimi tutup yanlızlıktan
kurtaramaz diye
yalnızım masum göz yaşlarımla yalnızım ben kör bir kuyuya
düşmüş gibi yalnızım
bedenim vurgun yemiş
bir kayığa benzer
yalnızlığa mahkûmum ben
Bir mezar başında büyüyen bir çınar gibi yanlız ve sensiz...
©mevsimim
Ş