Adam ilk kez vurulmuştu.
Hemde sol yanından,
Aşkın ne olduğunu o zaman öğrenmişti.
Bu ilk yarasıydı adamın...
Sonra çok zaman geçti.
Yarası yaralara dönüştü,
Canı yanıyor içi acıyordu,
Yaraları arttıkça sağlam yerleri azaldı.
En sonunda yaralarla dolmuştu.
Fakat birileri yaralarını bile yaralamayı başarmıştı...
Yaraları derinleşip
Damarlarındaki kan aktıkça
İçi boşaldı adamın.
Kalbi taşlaştı bakışları değişti,
Artık ruhu bedeninde değildi.
Kendini yaralayanlar mutluydu belki
Ama o onlar için ağlarken,
Onlar için yanarken,
Onlara sönerken çok şey öğrendi.
Ağlayamıyordu artık,
Gülemiyordu da
Ruhsuz, hissiz, kalpsiz biriydi.
Yanmaktan hiç olmuştu artık.
Yaşamanın bir manası yoktu.
Hiç bilmediği birşeyi özlüyordu,
Herkesin ölüm dediği şeye o kavuşma derdi.
Belki gerçekten de öyleydi...
Yaşamaya bir sebep yokken,
Manası da yokken,
Hoş zaten gerek bile yokken;
Ölüm ve koynuna çağıran toprak bekletilemezdi.
Bekletilmezdi...
Not: Benim gibi sevmeyin
#YanmışAdam
#YanlışAdam
#ATK
#Khabel0205
B