senin en çok gidişine hayrandım öyle bir gittin ki hiç sevmemiş gibi
sabahlarım da gece oldu bana ışıksız kaldım kör karanlıkta
oysa ne güzel seni seviyorum derdin bana
ciğerlerime kadar dolardı yağmurdan sonraki o toprak kokusu sen sevdirmiştin bana onu da
sen seviyorsun diye severdim ben her şeyi aslında sen gülünce yaşardım ben sen varsan vardım ben aslında
balığın rakıya nazımın pirayeye keremin aslıya kaymağın bala ihtiyacı olduğunu yokluğunda her şeyin eksik kalacağını da sen öğrettin bana
ne çok sevdim seni ne çok öldüm yokluğunda
denizin tuzunda gecenin karanlığında ve sabahın sesizliğine hapsettim seni
geriye kırık bir bardak ve karalanmış bir kaç satır bırakıyorum sana üzgünüm
yapamadım ...
©tuba.
T