Yazın güneşi gibi sıcakken yüreğim,
Gözyaşlarım buharlaşır, ab-ı hayat olur.
Gül yüzlü yârimin kamzelerine düşer,
Her damlada bir gül açar, bilmez yar ki o sevdadan.
Gönlümden gül açtıranı o sanır,
Hasretiyle akar gözyaşlarım, sevdasıyla ağlarım.
Ah bir bilseydi, o gül benim gönlümden,
Onun aşkıyla açan, onun için yanan.
Kışın soğuğunda titrer bacamdan çıkan duman,
Hüzün ateşi yakar beni, canımı yakar.
Yağmur olup yâre yağarım, her damlasında sevda kokar,
Bilmez yar ki aşka düşmüş bu gönül, kime yanar böyle yürek yakar.
Ah bir bilseydin gönül bahçemin çiçeği,
Seni nasıl sevdiğini bu gönül, seni nasıl sevdiğini sana nasıl gönül bağladığını.
©hasanbey.
H