Üşüttü onları denizden esen soğuk yeller.
Kimsesizler onlar, dostları yalnızlık.
Her defasında bir yardım bekler eller.
Acı çektiriyor onlara, bir avuç kansızlık.
Her defasında, hala haline şükür ederler.
Yırtık ayakkabılar, onlara engel değildir.
Ufuktan gelenlere, yardım bekler eller.
Gözyaşlarını biriktirdiği kalpleri nehirdir.
Üzmezler kendilerini, hep severler.
Yokluğun acısını, kimseye göstermezler.
Bir parça ekmekten, yardım bekler eller.
Hiç bir zaman yoksul haline kahretmezler.
Acı vermez onlara, istemedikleri sebepler.
Kimisi kimsesiz dir, kimisi mevsimsiz.
Rabbin den yardım bekler eller.
Unutmayız sizi, çünkü herşeyimizsiniz.
©ggurkann
G