Sen nasıl beni isyankar ettin bu dünyaya,
Nasıl bu kalemi tutturdun bana.
Seni sevmekten ölmem ama,
Söz de veremem asla.
O zeytin gözlerinden,
O gece saçlarından,
O bal dudaklarından,
Birer kadeh içelim mi?
Ben bu kalemle,
Bu kadehle,
Bu sevgiyle,
Zorakî yaşayabiliyorum,
Bir de sen vurma.
Eğer sevemiyorsam durma,
Eğer sevebiliyorsam dokunma bana,
Tenin tenime değdiğinde bakamıyorum sana.
Sen bunu okuduğunda,
Ben o gece saçlarında,
Verdiğin nefes arasında,
2. Dünya savaşında olacağım.
Ama bu dünya içimde parçalanmak üzere.
Ben berduş iken,
Kendine iyi bak.
İyi bak çünkü,
Kalbimi elinde taşıyorsun.
Senin hiç mi vicdanın yok ki beni yakıyorsun,
Beni kor ateşlerin içine atıyorsun.
Umarım beni aklına getiriyorsun,
Ve bir daha çıkarmıyorsun.
Ben sensiz var olamadım,
Bari sensiz yok olayım.
Hayatımın karakalemini silip atmayayım,
Gönlümün "Yaren" ini unutmayayım.
Y