Yeşildi umutlar, yeşermeyi bekleyen,
Tevaffukta düşler, belki bir gün mutluluk denk düşer,
Diye kalp olur zamansız bekleyen,
Zamanın elinde, kaybolmuşçasına.
Ne kadar unutabilir insan geçmişi,
Döndüremezsin yolundan vazgeçmişi,
Unut gitsin en iyisi geçmişi yargılamak boş iştir,
Kaç dolu umut, gönlünden boşandı unut gitsin.
Güneşi kapatır ama söndüremez gece,
Nasipten öteye geçen tek şey ecel,
Herkes hayatı boyunca bir yol seçer,
Yanlış veya doğru yürür sonunu bilmeden.
Ben yolumu seçtim dönememde artık,
Bir yanım güneşken bir yanım kar'dı,
Nasıl ölüm denen bu deryaya hiç habersiz vardık,
Üstelik canımız üstümüzdeyken, bu nasıl muallaktı.
Kalbimin bir yıkım daha yaşamaya gücü yok,
Başkasını mutlu eden beni neden üzüyor,
Bu asık yüzü görmeye artık aynaların yüzü yok,
Yarım kaldı hikayem, devamı satırlarda yazıyor.
23/05/2020
Metin özcan
©kifayetün
K