Biz birbirimize yetmeyiz gönül,
Her ne kadar bir araya gelsek de.
Bir yanımız hep boş, hep yarım,
Onsuz kalbimiz eksik döner felekte.
Sanki tamamlanmamış bir cümle gibiyiz,
Sonu gelmeyen hikâyenin özlemiyiz.
Her dokunuşta biraz daha uzak,
Bir adım atsak, adımlar hep ıssız.
Onun yeri bir boşlukta asılı durur,
Biz birbirimize hep yarım kalırız.
Gönül bil ki bu eksiklik sonsuz,
Onsuz olduğumuz her an solgun, yarısız.
©marx.x
M