Yarın

Okadar uzun süre kanadı ki yaramız
Kahirsız geçen günler sanki yanlış
Müzik dinledik her acıdığında
Ağrı kesicimiz ezgi oldu dilimiz sözler
Beste kalbin ritmi vokalin sesi ise arkadaşımız
Mutluyken şarkı dinleyemiyoruz artık
Yok ki listemizde hiç
Şarkılarla bağırdık onlarla ağladık
Biz konuşmadık , ama onlar da susmadi
Yerli yersiz acıdık herkese
Biz büyük bir acıyken bile
Kendine acı vermekten zevk alır olduk
Evet bıçak kesiğiydi kollarimizdakiler
Derinden kesecek kadar cesaretli değildik
Acimiz bukadar derinken
Evet bıçak yarasiydi onlar
Soranlara mutfak kazası dedik
Evet göz yaşıydı onlar
Soranlara soğan doğradim dedik
Acımızı anlamaları için kendimize zarar verdik
Görmediler
Sessizlik çığlığı attık
Duymadılar
Karanlığa yürüduk tek basimiza
Elimizden tutmadilar
Ağladık sulugöz olduk
Aksindeyse vahşi
Gidince suçlu olduk
Kalınca terkedilen
Bir türlü anlamadik bu oyunu
Saklansak sobelendik
Ebeyken de hep kördük
Anlamıyorum mutlu insanları
Neden bukadar mutlular ?
Tek acı çeken biz miyiz ?
Nerden geliyor bukadar umut ?
Bir selvi dik bahçene şimdi
Ve düşün şimdide
Onu asla evinden yükseklerde goremeyeceksin
Yarın öleceksin
Yarın seni sevecekler
Yarın seni gömecekler
Yarın çiçek getirecekler
Yarın üzerinde yabani otlar çıkacak
Yağmur yağdığında yarın
Yağların suyun üstüne çıkacak
İstemediğin kadar kilo vereceksin
Bak artık çok fitsin
Ve yarın unutulacaksin
İşte ozaman öleceksin
Ama bunların hiçbirini bilmeyeceksin
Duyamayacak ve goremeyeceksin
İşte şimdide sen
Sen tutamayacaksin ellerinden
Gormeyeceksin
Duymayacaksın
Aglamayacaksin
©parsius