Her sabaha huzursuz uyanmayı dile getirmekten yorgunum,
Sayılı günler karabulutlar gibi bedenimde pranga,
Ve sanki ben tek suçum olan sessizlikle dört duvarda sorgunum.
İçimde ki çocuğa vurulur mu mutluluk adına bir şırınga?
Kırık kalbimi yamalayacak bir umudum varsa bilmeliyim,
Neden tebessüm etmem için sürekli dualar etmeliyim?
Geri dönüp baktığımda kumlarda oturan bu çocuk bugün yaşlı,
Ne göz rengini gökkuşağından almış, ne de artık kara kaşlı.
Elimde bembeyaz hayallerim gibi saçılan, kapkara bir duman,
Biliyorum ki hep yarına ertelenir güzel şeyleri uman.
Düşüncelerimi tatlı dil yapıp paylaşmayı bende isterdim.
Ama her zaman başa saran kötü günlerdi bir köşede duran.
Sessizliğin mahkum olduğu, çatısı hüzün dağıtan bu evde.
Biriktirdiğim aynalarda tedirgin yüzüme bakmaktan bıkmışım.
Habersizce çekip gitmek deva olacaksa bu derde.
Yarının senaryosunda kendi kafama sıkmışım.
©pessimist_
G