Şimdi bir uçağın penceresinden geride bıraktığım ayak izlerini seyrediyorum.
Ayak izleri soluyor, bulutların ardına gizleniyor, kayboluyorlar.
Üzülüyorum.
Geride bıraktıklarıma mı bu üzüntü?
Ne çabuk hasret duydum gerçek benliğime?
Ne kadar olmuştu ayrılalı?
Henüz yanlızca saniyeler.
Ne kadar daha kan ağlamasına izin verecektim zihnimin?
Ne zaman bitecekti bu hasret sahici benliğime?
Ah dostlarım, sanırım hiçbir zaman.
Sonra yatışıyorum.
Geçti diyorum. Herkes mutlu.
Oh be diyorum.
Sonunda tüm kalbim benimle.
Gerek yok kendini bilmez beyefendilere.
Ne gerek var diyorum,
Ne gerek var, kalbimin anahtarlarını başkalarının eline vermeme?
I