sadece susuyorum ve düşünüyorum
yaşadığım bu yer bu döner dolaşır
aynı zaman kentinde yapayalnız
üzerime bir yağmur gibi yıldızlar
yağacak ve şehrin ışıkları söndü
umutların biryerde toplandığı ki
en derin diplere gömülür ömrüm
bir çağ yangınında kül olup daha
sonra savrulacak ölümün kollarına
çare nedir kendini atmak mı sence
yaşamak istediğini çalıyor benden
gül açan yerde umutlar tükenir mi
sür toprağı hayal değil gerçek olsun diye bir gülüp bir ağlamak mı dersin
hayatın kırbaçı yürekte bölünür oysa
önümüz uçurum arkamızda kalanlara
selamet etmek mi giden varda dönen
nerede halim yok iki damla gözyaşım
geçmez günlerim ağrıyor başımda ki
el üstünde nöbet tutmak mı kararır
bütün duygulara vakit üstün geceden
C