Rakamlara sığmaz benim ömrümün akışı,
Her saniye bir ders, her an bir yaşanmış.
Yaşımla değil, yaşadıklarımdan öğrendim,
Hayatın rengârenk yüzünü, insanın halini.
Bebekken masumdum, dünyayı meraklı gözlerle süzüyordum,
Her şey yeniydi, her şey büyüleyiciydi.
Çocukken coşkuluydum, hayaller peşim sıra koşuyordu,
Engeller yoktu, sınırlar yoktu, her şey mümkündü.
Gençken asiydim, dünyayı değiştirmek istiyordum,
Adaletsizlikler yakıyordu içimi, sevgi arıyordum.
Yetişkinken olgunlaştım, hayatın gerçekleriyle yüzleştim,
Kayıpların acısını, zaferlerin sevincini tattım.
Yaşlandıkça bilgeliğim arttı, geçmişe baktım,
Yaşanmışlıklarımı düşündüm, dersler çıkardım.
Anladım ki hayat bir nehir gibi akıyor,
Bazen sakin, bazen hırçın, her zaman değişiyor.
İnsanlar da bu nehrin üzerindeki yapraklar gibi,
Bazen yan yana yüzüyor, bazen birbirinden kopuyor.
Bazen mutlu, bazen hüzünlü, her zaman değişiyor.
Ben yaşadıklarımdan öğrendim insanları,
Her birinin bir hikayesi olduğunu, bir derdi olduğunu.
Kimisi merhametli, kimisi bencil, kimisi güçlü, kimisi zayıf.
Herkes bir mücadele veriyor, herkes hayatta kalmaya çalışıyor.
Yaşımla değil, yaşadıklarımdan tanıdım hayatı ve insanları,
Her birinin güzelliğini ve çirkinliğini, her birinin ışığını ve gölgesini.
Ve anladım ki bu dünya bir ayna,
Ne ekersen onu biçersin, ne verirsen onu alırsın.
Sevgi ver, sevgi al, şefkat göster, şefkat bul.
Saygılı ol, saygı gör, hoşgörülü ol, hoşgörü bul.
Hayatı sev, insanlar sev, mutlu ol.
Yaşadıkların seni tanımlar, yaşattıkların seni yaşatır.
Unutma, her an bir fırsattır, her nefes bir mucizedir.
Yaşa dolu dolu, anlamlı anlamlı,
Ve bırak seni tanıyanlar seni yaşadıklarınla hatırlarsın.
©hasanbey.
H