Uzaklardan türlü türlü sesler geliyor kulağıma
Hele gece olduğunda şiddeti artıyor bu seslerin
Hepsi birden toplanıp akın ediyorlar zihnime
Gözlerim kapanmıyor, kayboluyorum düşüncelerin içinde
Nasıl da yorgun düşüyorum saniyeler geçtikçe!
Yaşam sen söyle değer miydin bunca zorluğa?
Uykularımda bile rahat vermiyorsun artık
Bak unutmak istiyorum bir şeyleri
Belki de en çok seni
Fakat bırakmıyorsun yakamı
Ne yapsam nafile karşında güçsüzüm
Oysa sen yenilmez bir ölümsüzsün
Sayende de ben çoktandır ölüyüm
Soruyorum sana anlamı var mı ömrümün?
Birkaç parça kederden başka ne kaldı geriye?
Cevap vermiyorsun, kaçırıyorsun gözlerini
Şaşıyorum bu hareketlerine
Halbuki en çok sen sevmez miydin seyretmeyi?
Mağdurların yükünün altında ezilirken
Ve yüreklerden ecel feryatları koparken
Kaçırmazdın bakışlarını yaşayan ölülerden
Şimdi sen de sustun ben de
Söyleyecek bir şey kalmadı haklısın
Bu saatten sonra ne değişir zaten?
Ben yenilgiyi kabulleneli yıllar geçti
Sen de zaferin edasıyla sinsice gülümseyeli
Haykırsam sen de insanlar gibi duymazsın
Ne de olsa bir parçandır onlar senin
Ancak ben ait değilim sana biliyorsun
Bu yüzden de hep somurtuyorsun
Ah bilsen yaşam keşke bilsen!
Ben ölüme aitim
Ölüme çıkar yollarım
Kurtuluştur bir diğer ismi ölümün
Oysa sen sadece ruha tasa serpen
Zalim bir hainden başka nesin?
Yaşam söyle bu kadarı da fazla değil mi?
Ruhumun sancılardan gülecek yanı kalmadı
Beni de kendine benzettin
Somurtup duruyorum hep
Gözlerimi başka yönlere çeviriyorum
Fakat ne göreyim?
İnsanlar da yargılıyor
Tekrar söyle ben ne yapayım?
Anlayanım yokken nasıl sana bağlanayım?
Öl diye haykırıyor her zerrem
Ya seven olursa beni toprağa gömülürken?
Bil ki hesabını soracağım o zaman senden
Umut doluyken yarınlarım sevgi vermedin
Karanlığa ittin, belki de zevkin buydu senin
Her neyse ben de saçmaladım senin gibi
İstediğin oldu adım adım yaklaşıyorum ecele
Kaygı gördüm sanki gözlerinde
Korkma yaşam korkma!
Dedim ya ölüm kurtuluş diye!
Mutlu olacağım artık ben de!
Nehir Sevim
©nehirsevim
N