Yaşama karşı çocuklarsın bazen,
Sanarsın acıları yapbozdan bir oyun,
Bir, iki mevyeli şekere eğersin boyun.
Gözyaşları biriktiren yastığı,
Sanarsın peluştan bir koyun.
Bir keskin kağıda müsveddelerini dökersin,
Her yağan yağmura göz yaşının hesabının ödersin.
İstersin her zaman hayat rotasını,
O kömür gözlerine yöneltsin.
Bahar yapraklarını dökerken yaşlı çocuk,
Taşır beslenme çantasında biriken hatıraları,
Üstünde tenini acılarla bezemiş bir yorgun gocuk,
Tebessümü bekleyerek geçirirsin yarınları.
Ve elveda edersin yazılı kaderi, büyüdüğünü anlarsın,
Hatırlarsın,
Ağlarsın,
Gözlerinden düşenlerle bir nehir yaratırsın,
İçine atarsın, sonsuzluğa çağlarsın.
©gurkanshn
G