Yaşarken ölmek

Katilimin gözlerine bakmışım her defasında,beni sevdiğini söyleyen; yalancı bir çift göze.Bana kıymaz,kıyamaz demiştim kendi kendime.Çaresiz gözlerle merhametine terk ettim kendimi.İlk ve son arzumun sen olduğunu bil istedim.Ne kendinin, nede benim gözümün yaşına baktın. Sen gittikten sonra çok denedim bişeyleri,yeniden sevmeyi mesela;olmadı.Olsun istedim,bir daha göremeyeceğimi bildiğim için seni,ellerini tutamayacağımı,nefesini omzumda hissedemeyeceğimi bildiğim için.Ruhum ceset olarak kalmasın istedim.Ama;ama istemekle olmuyormuş bee.Yine döndüm her defasında hikayenin en güzel, kalbime hançer gibi saplanan bölümlerine.Ne istiyorsun benden diye içimdeki senle çok kavga ettim;sana nefretle doldurmayı denemeye kalktım kendimi ama ne mümkün, gülüşün geldi ilk aklıma, karşıma oturup ellerimi tutuşun.Hele o gözlerin; başka bir manzara yokmuş yerini alabilecek, başka bir diyar,başka bir yüz yokmuş aklımdan çıkmayacak,gözlerimin dolmasına neden olacak.Konu sensin hep aşk lafı geçtiğinde,ama kimse bilmiyo;bu benim içimdeki muhasebe.Kelimeler düğüm olup gözlerim doldumu,her muhabbetin sonu gelsin,beni seninle,içimde yaşattığım senle bıraksınlar istiyorum ve her gün biraz daha ölüyorum.Acı çekeee çeke,her gün biraz daha öldürdüğümü sen bilmiyosun,hoş nerden biliceksin,ne bir iz,nede bir haber.Katilim oldun ve bende celladıma aşık...