Bazen sessizliği bile konuşur sandım
Kırgınlığımı papatyalara fısıldadım
Yüreğimin sesinden delice korktum, kaçtım
Sanki bir babanın çocuğunu sevememesi gibi.
Hasret bize yaraşmaz sandım
Belli ki büsbütün yanıldım
İçimdeki boşlukla baş başa kaldım
Sanki kaçınılmaz ölüm gibi.
Yolun sonunda ışık var sandım
Hayat sınadı, ısrarla yılmadım
Kafamda fırtınalar, biraz hırpalandım
Sanki bir askerin mücadelesi gibi.
Kendime borçlanmazdım sandım
Gülüşlerimi aynalardan ödünç aldım
Boğazım düğümlendi, yutkunamadım
Sanki yalnızlığın en soğuk sabahı gibi.
Bambaşka şehirlerde kaybolmazdım sandım
Doğrusu kendime epeyce yabancılaştım
Bilmiyorum kaç geceyi gündüze bağladım
Sanki yıllanmış bir ezginin anımsanması gibi.
Miray Nisa Bostan
©redjohn
R