Ebabil kuşuydum göklerde uçtum
Ebrehe misali dertleri kor ateşle yuttum
Mavi gökyüzümdü bir zamanlar yurdum
Kanatlarım kırık şimdi
Tüylerim yolunmuş
Uçtuğum gökler, gönlüme vurgunmuş
Sevda dedikleri bir avcı kurşunuymuş
Belki düşsem yere
Derim: "işte bu kurtuluş"
Düşemiyorum artık
Sonsuz bir boşlukta, bir kara bulutum
İçimde şimşekler çakıyor
Yağmuru ağlayamıyorum
Nefesimi, güneşimi arıyorum
Gece karanlığını da ayırt edemiyorum
Artık parlamıyor ay eskisi gibi
Denizler selam vermiyor göğün aynasına
Dağların zirveleri göğsümü yırtıyor
Bin bir parça olup ayrılsam da
Şimşekler bağlıyor
Ah bir ebabil olsam eski günlerdeki gibi
Düşsem biri bulsa beni
Atsa en zirvelerden aşağı
Son kez düşsem ve yükselsem
Selam versem her şimşek çakan buluta
Sevdalar taşıyan leyleklere selam versem
Dilekler tutulan kırlangıca göz kırpsam
Diyar diyar göç eden ördeklere çatsam
Ve ben tekrar ve tekrar sadece yaşasam
©hamecünban
H