soğukluğuyla üşüyorum,
Kimsesizlik dolu satırların,
Yazdıklarımla dolu, acı geçmişimden, şu defter,
Kayıp bir dizemiyim yoksa bu bilinmez,
İçimde külden şehirler.
Bir dilencisiydim hayatın,
Yalnızca sevgi, bir parçada mutluluk isteyen,
Yargısız infaz edildim, suçum yokken,
İdam yaftam, bile boş bırakıldı,
Hüküm özetimi öğrenemedim bilmem neden.
Görmem gereken günler varken,
Doğmasını beklediğim güneşler,
Ölüm neden vardın bana çok erken,
Bahçemde büyüteceğim gonca güllerim vardı.
Yapraklarım sarardı, saçlarımda ağardı tebessümlerim,
Yarım kaldı tüm masallarım, öykülerim,
Bir elvedaya sığdırdı beni sevenlerim,
Ölüm neden vardın bana,
Daha yaşayacağım günlerim vardı benim.
06/05/2020
Metin özcan
©kifayetün
K