Ölüm ile böldüm sonsuzluğu,
Kocaman kalpleri küçücük mezarlara attım.
Aslında çok özledim huysuzluğunu,
Bir kuyu olsa,orada saklasam yokluğunu...
Bazen soğuk mezarlık betonuyum,
İçimde ölüler yatar, ölümü tatmayan dualar okuyup kaçar.
Bazen ay gibiyim; bir yanım aydınlık,
Bir yanım karışmış geceye sonsuz karanlık...
Ölü ölüdür, diri ise diri
Ortada kalana ne demeli?
Evet kül yanmaz ama
Keşke rüzgar esmeseydi.
Dağılmazdı kül, kaybolmazdı parçaları.
Ölenle ölünmüyor, ölen geri gelmiyor.
Bir gün elbette bulusacağız...
©anyela
A