Hayatın en dibinden yazıyorum
Sefaletin, alçaklığın ve ihanetin dilinden.
Kaybetmekten bahsediyorum.
Etrafında kimin varsa, neyin varsa...
Yalnızlığın zirvesinden yazıyorum.
Terk edilmşiliğin ve hüzünlü şarkıların dilinden.
Bir dipsiz kuyu, sonu yok,
Bir ben varım, başkası yok.
Dedim ya hayatın en dibi burası
İnsanlar değil, içleri kömür karası
Hayatın içinden yazıyorum. kirlenmişliğin, barbarlığın dilinden.
Solmuş çiçekler ve göz yaşları,
Sebebi mevsimler ya da yağan yağmur olmalı!
Nereye baksam yıkık dökük harabeler,
Hiçbiri yaşamıyor, onlar yürüyen ölüler.
Yeryüzü beyaz olur,
Anca kar yağdığında.
Gömülenlere aldanma,
Asıl ölüler yaşayanlar mezarlığında.
©sonkalem
S