Bir ak düştü saçlarıma.
Beyazladı artık şakaklarım.
Gözlerim dalıp gider oldu çocukluğuma.
Hayatın yükü sanki bir kambur gibi kaldı sırtımda.
Gözyaşlarımı biriktirdiğim için, gözlerim şikayetçi hep benden.
Oysaki insan ağlamadan da ağlayabilir.
Bir gülümsemenin içinde kaç tane hüzün saklıdır kim bilir.
Ağlar insan gülümseyerek, gülerek hep belli etmeden sadece sessizce ağlar bir yalnızlık çerçevesinde.
Yataklara düştüm ama hastalıktan değil, üzüntüden.
Artık sevmez oldum aynaları, çünkü ne zaman aynaya baksam iki farklı bir kişilik görüyorum kendimde;
Aynadaki kişi yıpranmış, solmuş ve bir o kadar da yaşlanmış.
Oysaki ben kışın ortasında yazın gelmesini ve çiçeklerin,güllerin açmasını bekleyen bir kadın gibi umutlu ve sabırlıydım.
©ruhumsiir
B