Issızlaşan gecenin ortasında düşen yaşlı damlalar,
Yıllardır ahlarının dineceği yalanıyla kandırıldılar,
Olmayacağını bile bile hayale daldırıldılar ve,
İçinde yaşayan ölü çocukları habersizce aldırdılar,
Yazılan günlüklerin sayfalarına elveda ettim bir bahar günü,
Hislerimin cinayetiyle ömre mahkum ettim bu sürgünü,
Hayata başlarken ağlamaklı haldeydim, ne yazık ki,
Ve hâlâ aynıyım izlerken umutların öldüğünü.
Bu yaşıma kadar karanlığın en zirvesinde ve yalnızdım,
İçimde biriken çok şey vardı fakat ahsızdım,
Haykıramadım, duyuramadım hep ukte kaldı,
Galiba ayna da yansıyan donuk yüzümden farksızdım.
Hangi rüzgar esti ve acıları kapıma misafir etti?
Esen rüzgarlar ile çocukluğumun baharları terketti.
Kalbe kulak verince isyanın sesi yaşatmıyor beni,
Bir ses duydum ve ömür boyu yalnızlığı emretti.
©ggurkann
G