Yattım çimenlerin üzerine ve şöyle bir dinledim gecenin sessizliğini. Sanki yıldızlar gökyüzünde ağlıyordu;gecenin bitip, güneşin doğacağı için. Onlarda sevmiyordu benim gibi güneşi. Çünkü gündüz, insanın içindeki çığlıkları, gece olsada herkes uyuduğu zaman sessizce dökülsem diye bekleyen gözyaşları saklar. Oysa ki gece olunca her şey ortaya çıkar; yanaklarımdan süzülen yaşlar,sessizlik,gecenin yalnızlığı ve düşüncelere dalıp içimizde ki boşlukta kaybolmak gibi...
©yorgun_jsj
Y