Yaz kalem..!
Yaz da,onu nasıl sevdiğimi bilsin..!
Mürekkep kuyularında,şiirlerle dertleştiğimi..
Yüreğimin nasıl deşildiğini..
En iyi sen bilirsin.
Göğsündeki kafeste mahkum,
Ağlama duvarına mensup olduğumu..
Yaz da bilsin..!
Okumayı bilmediğini de yaz..!
Vurdum duymaz yüreğinin,
Aymayan gözlerinin,
Gözlerimden düşen onca cümleyi nasıl heba ettiğini..
Ben kaçmak isterken,
Ayaklarımın geri geri gittiğini de yaz,..
Nasıl sevildiğini yaz,
Yaz da,bilsin..!
Gecelere dökülen adının,
Üstüne yapılan seranatları..
Ayaklarının altına serilen,vaatler olduğunu..
Gökyüzün de ki en uzak yıldıza,
Adının verildiğini de bilsin.
Gündüz,başımın üstünden geçen her bulutun,
Resmine tuval olduğunu da söyle..!
Diyarına göçen her kuşla,
ona selam yolladığımı..
Koynumda,hayaliyle yaşlandığımı da yaz,bilsin..!
Beş vakitte,ellerin onun için kanat çırptığını,
Çatlamış,kurak yüreğin ona nasıl susadığını da yaz..
Tüm yeşil atların ona muratlandığını,
Tüm fallar ona çıksın diye yapılan, papatya katliamlarını da yaz..!
Umuruna dokumabilmek için,
Beşi bir yerde duyguların nasıl harcandığını ..
Yüz görümlüğü niyetine kurban edilen yüreğin nasıl dağlandığını da yaz..!
Yaz kalem,yaz da bilsin..!
Anlasın..!
Nasıl bir hardayım,bilsin..!
Bilsin de gelsin,alsın emanetini,
Yada gelsin,oda beni sevsin..
©merves
M