Kalem bile yorgun düşüyor bazen
Yazamıyorum bir söz dahi
Onun da içindeki ağır gelmıştir
Mürekkebi küsmüştür kaleme
Kalemin bundan haberi yoktur
Sevdiği beyaz kağıda dökememiştir
Yorgunluğunun belirtisini söyleyememis
Üzülmesin diye
şaire de kır beni gitsin usta
Azat eyle diyemedi
İnsan vaz geçermiydi
Ne şair ne de kalem anlatabildi
Derdini kağıda dökemedı
Sırlarını onunla gitti söleyemedi
Yorgun kalbi susmuştu
Mahşeri bir kalabalık
Büyük bir sessizlik o gözlerini
Dünyaya yummuş coktan
Sırrına ermişti
Kalemim yazaçak
Güzel hikayelerimi
Sevdiklerimin elleriyle
Anılarım anlatılacak umutla
Yaz kalem ķüsme beyaz kağida
©_zeremce_
_