Bak bu yazılı günlükler, misafir dünlüklerin ihanetiyle dolu.
Şiirin ilk kıtasını neden hep karamsar başlatır bu kalem?
Ellerim de hiçlikle, duyguların cinayetiyle tamamladığım bu yolu,
Sahtelikle sis bulutuna çevirmiş, hedefi kaybolmuş alem.
Yıllar öncesini aramaya çıktım, önüme ise yalnızlık koyuldu.
Önceden gönlüm bir teselliye muhtaç iken,
Şimdi ise iki cümle etmeye doyuldu.
Kimisine çiçekler açar bu kaldırım, bana ise diken.
Gözyaşlarım bulutlara emanetimdi, ama onlarda sahip çıkmadı.
Söyle hangi insanı duvar bildin, hangisini dayanak?
Elinde ki tek şey metanetindi, hangisi hayallerini yıkmadı?
Yani kısaca güvenmek, silahı kendi kafana dayamak.
Şimdi kaldırımlara kazırım, ne kadar saflık içinde olduğumu,
Artık çığlıklara hazırım, kim hatırlar çiçekler gibi solduğumu?
Ne kadar konuşsam da fayda etmez ama,
Bari sükûnet cevaplasın aklımda ki tek var olan sorumu.
©ggurkan
G